De Legende van het Duivelsteen, horror audio drama met de stem van Anton Cogen

Luisterspel/griezelverhaal . Tekst: Patrick Bernauw. Muziek en geluidseffecten: Fernand Bernauw. Stem: Anton Cogen.

Klik op de titel om het moordspel/stadsspel in Gent, "Mysteries van het Duivelsteen", te spelen.

http://www.associatedcontent.comvideo/55736/de_legende_van_het_duivelsteen.html

Er worden niet voor niets 13 stukken geveild uit de geheime collectie van griezelschrijver Harry Hurror... Hier volgen enkele voorbeelden:

HET SKELET VAN DE KENTAUR

Figuur uit de Griekse mythologie, eveneens behorend tot de verzameling van Harry Hurror.
In de standaardvoorstelling is dit wezen half mens, half paard. De benaming hiervoor is voluit: hippokentaur (paardenkentaur). Men kent ook nog de onokentaur (ezelkentaur), bukentaur(koeienkentaur) en ichtyokentaur (vissenkentaur).
Men stelt zich de Kentaur voor als een paard met in plaats van een nek en kop een menselijk bovenlichaam. Voorbeelden uit de Griekse kunst getuigen ook van een andere bekende anatomie: een Kentaur gevormd door een volledig mensfiguur, met een "toegevoegd" paardenlichaam (zonder de voorste benen).
Kentauren komen in de verhalen doorgaans niet positief over. Zo wordt Nessos bijvoorbeeld handtastelijk bij de vrouw van Herakles.

BOEK VAN VROUWENHUID

Wreedheid in de liefde en genot dat pas tot stand komt door het lijden van een vrouw, het komt voor, extremer dan men denkt… Laten we even terugkeren in de tijd, naar het Victoriaanse Engeland… En neem nu Fred Hankey bijvoorbeeld... Hankey vond Parijs minder amusant dan Londen, omdat je in Londen een huis had waar je meisjes de zweep kon geven... Hij liet zijn boeken ook graag inbinden in mensenhuid, het liefst van al in een huid die van een levende vrouw gestroopt was... Hij kloeg erover dat een dergelijk artikel nogal moeilijk te vinden was, maar gelukkig had hij een vriend... Burton, de ontdekkingsreiziger die onvervaard door de binnenlanden van Afrika trok en ondertussen ook nog de tijd vond om onder meer de Sprookjes van 1001 Nacht en de Kama Sutra te vertalen... Burton beloofde Hankey dergelijke huiden voor hem te bemachtigen, gestroopt van levende vrouwen...

Deze vertaling van de Kama Sutra behoorde ooit toe aan Fred Hankey. Het bevat een vertaling, gemaakt door zijn vriend Burton, van de Kama Sutra en het werd ingebonden in leer, vervaardigd uit de huid van een zwarte vrouw die levend is gevild. Misschien wilt u uw handen even liefkozend laten glijden over deze toch wel zeer gladde rug, meneer?... Zoals Fred Hankey zo vaak heeft gedaan? En u? Doet u een bod, meneer? Wat bent u bereid te geven voor dit unieke stuk uit de verzameling van Harry Hurror? Uw leven? Wat bent u bereid te verkopen? Uw ziel?

Maar pas op! Pas op! Wees niet te enthousiast, want niet alleen in zijn verbeelding, maar ook in de werkelijkheid schijnt de vrouw aan wie deze huid ooit toebehoorde, tot leven te zijn gekomen voor Fred Hankey... Geïnspireerd door de Kama Sutra, zou zij de arme man ten slotte zodanig beproefd hebben, dat hij er volslagen uitgeput het leven bij inschoot!

HET MAGISCHE ZWARTFLUWELEN HALSBANDJE

Het Magische Halsbandje werd ooit gedragen door een achttiende eeuwse jongedame, die werd geguillotineerd tijdens de Franse Revolutie. De stem van deze dame werd opgenomen tijdens een séance waarin nog meer geesten werden opgeroepen door Harry Hurror, die bij deze gelegenheid als medium fungeerde. In deze klankopname wordt de geschiedenis van Het Magische Halsbandje uit de doeken gedaan.

De verklaring van de opgeroepen geest (klankopname) luidt -vertaald - als volgt:

Ik zie... Ik zie … Tijden van Terreur, nacht en ontij...

Ik zie de straten van Parijs... Bliksem! Bliksem! Bliksem!...

En in dat licht... de guillotine... Op de trap naar het schavot... een jonge vrouw... Zwart haar. Bloedrode lippen. Ze snikt zachtjes... “U moet mij helpen, meneer... Help mij door de nacht... Alstublieft?”

Ik zie... zijn kamer... Hij helpt haar uit de mantel, doornat... Hij helpt haar uit haar kleren... Hij helpt haar door de nacht... En zij... Zij is één en al vuur in zijn handen, en zij brandt...

De volgende ochtend... Ik hoor... Hij gaat een kruik melk halen, brood en kaas. Zij slaapt nog... Haar zwarte haren, haar wasbleke huid. Hij keert terug in zijn kamer. Zij slaapt nog. Haar hoofd... over de rand van het bed. Hij raakt haar aan, fluistert haar naam. Zij wordt niet wakker. Niet wakker …. Nee …. Haar hand... Ik voel... IJskoud... En hij...

Hij voelt geen polsslag meer. Hij schreeuwt. Een gendarme rent de kamer in. “In Godsnaam, meneer! Hoe komt deze vrouw hier!? Zij werd gisteren onthoofd!”

Hij trekt het zwartfluwelen halsbandje weg en … En het hoofd... mijn arme hoofd... Het rolt van mijn romp... Het valt op de vloer en stuitert tot voor zijn voeten. En het staart hem aan met mijn grote glazige ogen!...

De mummie van het mooiste meisje van Egypte - Klik op de foto voor een groter beeld en klik hier voor de linkpagina "teambuilding"

Lang geleden riepen de Oude Egyptenaren ieder jaar hun god Hapi aan om een vruchtbare
overstroming van de Nijl af te smeken, waarvoor zij dan het mooiste meisje van Egypte aan handen en voeten gebonden in de rivier gooiden, maar die dag werd Hapi door de schoonheid
van dit meisje zodanig ontroerd, dat hij haar het leven schonk en liet drijven en voortaan
werd zij door haar volk vereerd als Hogepriesteres van de Tempel van Amon-Ra.

In januari 1912 betaalde een egyptoloog op de zwarte markt van Luxor een redelijke prijs voor haar mummie. In zijn hotel in Luxor liet hij een sarcofaag voor haar maken, zodat haar aanblik aan indiscrete ogen zou worden onttrokken. De timmerman die de klus klaarde, liep de woestijn in en werd nooit teruggezien. Daarop verscheepte de Egyptoloog de mummie naar Londen. Een arm van de kraan die deze sarcofaag aan boord van het schip moest brengen, brak af en verpletterde twee zeelui. Hij leende haar vervolgens uit aan het British Museum. Ze werd tentoongesteld in de Egyptische Kamer. Een nachtwaker hoorde haar huilen en werd krankzinnig. Een fotograaf die haar op de gevoelige plaat vastlegde, pleegde zelfmoord.

Een Amerikaans privé-verzamelaar bood een fabelachtige som voor de mummie van het mooiste meisje van Egypte. Haar merkwaardige geschiedenis in acht genomen, stond de directie van het British Museum erop dat het transport naar New York op de veiligst mogelijke wijze
zou geschieden. Men gaf de sarcofaag dan ook mee aan een schip dat onzinkbaar werd geheten, zodat zij in de nacht van 14 april 1912 in de ijskoude diepten van de Atlantische Oceaan zonk, samen met zowat 1500 passagiers van... de Titanic!

Geest in de Fles: grappige griezel voor Halloween, themafeesten,... Ook beschikbaar als toneelscript! Klik hier voor linkpagina "moordspel".

Geesten worden op flessen getrokken, dat weet iedereen. Vandaar dat men ook spreekt van 'geestrijke dranken'. Nu kan een geest in een fles allerlei wonderen doen, als men erin slaagt hem op te roepen, tenminste. 'Hij zou u knap kunnen maken... en rijk,' placht Harry Hurror daarbij te grijnzen. 'Voor mij moet dat niet meer, want ik ben dat al... Maar u daar, meneer? U hebt zeker nog niet te veel geesten uit flessen opgeroepen?'

Hellesoep / De Vloek van Macbeth (met dank aan William Shakespeare) - Ook beschikbaar als toneelstuk, met aangepaste muziek, voor toneelverenigingen.

Foto's als deze worden "gepersonaliseerd" als wij ArteFarce voor u organiseren als moordspel of moorddiner, in het kader van een griezelweekend, enz... als bedrijfsevent, personeelsfeest, themafeest (Halloween), incentive, teambuilding activiteit,... Klik op de titel van dit item voor meer info.

Enkele heksen voorspellen Macbeth dat hij ooit koning zal worden, en samen met zijn vrouw zorgt hij ervoor dat die voorspelling ook uitkomt: hij maakt de koning van Schotland, Duncan, een kopje kleiner. Wie wil heersen, moet letterlijk en figuurlijk over lijken gaan... Lady Macbeth zal ten slotte zelfmoord plegen en Macbeth zelf zal sneuvelen in een bloedige veldslag...
Nu kunnen acteurs nogal bijgelovig zijn. Wens ze geen geluk, want dat brengt ongeluk. Zeg liever dat ze maar beter hun been kunnen breken. Geen wonder dus, dat Macbeth al eens de krant haalt om redenen die niet meteen te maken hebben met de kwaliteit van het beroemde toneelstuk van William Shakespeare. In 1988 bijvoorbeeld viel een stemcoach tijdens een opvoering van Verdi's operaversie van een hoog balkon en brak zijn nek. De politie sprak van een ongeluk, maar volgens de acteurs had 'de vloek van het Schotse stuk' weer toegeslagen.

'Alleen al het noemen van de naam M. wordt door Britse acteurs gelijk gesteld met het over zichzelf afroepen van ongeluk,' las Harry Hurror in dat jaar in de krant. 'De acteur die het toch doet, dient dadelijk de kamer uit te gaan, drie keer om zijn as te draaien, te spuwen, af te kloppen en ootmoedig te vragen om vergeving voor zijn wandaad.'

De vloek spaart zelfs voorzichtige acteurs niet. Dood, pech, angst en slechte kritieken achtervolgen Macbeth al sinds de première in 1606. Shakespeare schreef zijn stuk immers in opdracht van koning Jacobus... en op de dag van de première daagde de jongensacteur niet op, die de rol van lady Macbeth zou vertolken. (Vrouwen en meisjes mochten toen nog geen toneel spelen, want dat was slecht voor de goede zeden, zei men.) Maar lady Macbeth was dus plotseling ziek geworden en Shakespeare, die niet alleen een groot schrijver maar ook een belabberd acteur was, moest op het laatste nippertje de rol overnemen. Koning Jacobus vond het zo slecht, dat hij het stuk prompt voor vijftig jaar liet verbieden.

In de vorige eeuw was niet alleen Macbeth, maar ook de vloek heel populair. De directrice van een Londens theater overleed in 1937 tijdens de repetities (hartaanval). Toen de beroemde acteur John Gielgud zich in 1943 aan 'het vervloekte stuk' waagde, stierven zijn koning Duncan en twee van zijn heksen. Tijdens een opvoering op de Bermuda's in de jaren vijftig vloog het kasteel van Macbeth in brand. In de jaren zestig werd een toneelknecht die de vervloekte naam had uitgesproken, gedood door een speer die van een hijskraan naar beneden viel. En de ook al bekende acteur Peter O'Toole reed met zijn motor bijna van een klip toen hij het stuk in 1980 instudeerde.

Volgens een acteur die een boek geschreven heeft over het onderwerp, is al die ellende te wijten aan de heksenscènes in het stuk. Shakespeare zou zich namelijk serieus gedocumenteerd hebben aan de hand van échte toverboeken, zoals De toverkunde onthuld van Reginald Scott en Duivelkunde (1584). Hij legt zijn actrices (de drie heksen) niet alleen een voorspelling in de mond, maar ook een echte onvervalste heksenvervloeking, die vervat is in een recept voor een hellesoep...

Rond de ketel danst een kring,
gooit er gif en darmen in.
Dagen en nachten dertig en één,
slapend onder een kille steen
zweette het padje zijn venijn,
't moet nu in de ketel zijn!
Dobbel bobbel pook en stook,
vuurtje brand en ketel kook...

Ketel zied en zing uw zang,
reepje van moerassenslang,
hondstong, dons van vledermuis,
stekertje van blind gespuis,
gaffeltje van addertong,
teentje van een kikkerjong,
oog en poot van hagedis,
al wat taai en tover is,
hellesoepje kook en kis...

Het reeds sinds 1934 uit het Lam Gods verdwenen wereldberoemde en onschatbare paneel de Rechtvaardige Rechters van de gebroeders Van Eyck

Geen enkele criminele kwestie heeft in Vlaanderen zoveel inkt doen vloeien als de roof van het Lam-Godspaneel van de gebroeders Van Eyck, de Rechtvaardige Rechters, in 1934, uit de Sint Baafskathedraal te Gent.

Er kwam al gauw een hele correspondentie op gang tussen de dief, die opereerde onder de schuilnaam D.U.A., het bisdom en het gerecht, waarbij een losgeld werd gevraagd van 1 miljoen frank. De Rechtvaardige Rechters keerden echter niet terug, omdat noch de staat, noch het bisdom bereid was de geëiste som te betalen voor het nog steeds onschatbare kunstwerk.

En toen, een half jaar na de roof, barstte de bom in een Dendermondse school, waar een zekere meneer Arseen Goedertier een politieke meeting hield. Hij was niet alleen actief in de Katholieke Volkspartij, maar hij was ook koster geweest en verdiende nu zijn brood als wisselagent. In zijn vrije uren wijdde hij zich aan de kunst – hij was een niet onverdienstelijk zondagsschilder –, deed hij allerlei fantastische uitvindingen of loste hij wel eens ergens een kunstdiefstal op. Drie, om precies te zijn: twee schilderijenroven uit kerken – in één ervan was hij koster geweest – en een juwelendiefstal bij zijn eigen schoonbroer.

Goedertier stortte ineen en biechtte aan een vertrouwensman op dat hij alles wist over de roof van de Rechters. Voor hij de schuilplaats van het onschatbare paneel over zijn lippen kon krijgen, gaf hij echter de geest. Aangezien de heer Goedertier een vooraanstaand katholiek politicus was en er weer verkiezingen voor de deur stonden, probeerde men het zaakje aanvankelijk in de doofpot te stoppen. Ook later blonk het gerechtelijk onderzoek niet uit in deskundigheid.

Tijdens de oorlogsjaren heropenden de nazi’s het onderzoek naar de Rechtvaardige Rechters. Zij hadden het Lam Gods al geschaakt en zij wilden het volledige kunstwerk, inclusief de originele Rechters, aan de Führer schenken bij wijze van verjaardagscadeau. De SS-officier die zich bezig hield met het onderzoek slaagde er niet in het raadsel op te lossen en werd naar het Oostfront gestuurd.Sinds de jaren zestig houdt de nu gepensioneerde commissaris Mortier zich in zijn vrije tijd bezig met het mysterie, dat reeds een heel leger parapsychologen, amateur-detectives, schrijvers, journalisten en wetenschappers op de been heeft gebracht. Aan hypothesen is er geen gebrek, maar geen van hen is er tot dusver in geslaagd de verdwenen Rechters weer naar het daglicht te leiden.

Volgens commissaris Mortier bevinden de Rechters zich nog altijd in de Gentse Sint Baafs, volgens anderen in de onmiddellijke nabijheid van de Sint Baafs. Maar ze werden ook al gezocht in tal van Gentse herenhuizen, in een oorlogsmonument te Melle, in de pijlers van een brug te Damme, in de Sint-Gertrudiskerk en op tal van andere plaatsen in Wetteren - de woonplaats van Goedertier -, en dan zwijgen we nog over grafkelders, meubel- en andere magazijnen, kluizen van Amerikaanse miljonair-verzamelaars en dies meer…

Eén auteur noemde het raadsel van de verdwenen Rechters niet ten onrechte ‘het Vlaamse Monster van Loch Ness’. Ook dat beestje steekt immers geregeld de kop op, vooral in de komkommertijd…

Het was een donderslag bij heldere hemel toen bleek dat Harry Hurror in het bezit was van dit onschatbare en wereldberoemde kunstwerk. U kunt tijdens de veiling bieden op de huidige bergplaats van het schilderij. Onnodig te vermelden dat daar wel een heel speciale opdracht mee gemoeid is...

Het Skelet van de Centaur(us) (Lat.) of Kentaur (Gr.)

Figuur uit de Griekse mythologie, eveneens behorend tot de verzameling van Harry Hurror.

In de standaardvoorstelling is dit wezen half mens, half paard. De benaming hiervoor is voluit: hippokentaur (paardenkentaur). Men kent ook nog de onokentaur (ezelkentaur), bukentaur(koeienkentaur) en ichtyokentaur (vissenkentaur).

Men stelt zich de Kentaur voor als een paard met in plaats van een nek en kop een menselijk bovenlichaam. Voorbeelden uit de Griekse kunst getuigen ook van een andere bekende anatomie: een Kentaur gevormd door een volledig mensfiguur, met een "toegevoegd" paardenlichaam (zonder de voorste benen).

Kentauren komen in de verhalen doorgaans niet positief over. Zo wordt Nessos bijvoorbeeld handtastelijk bij de vrouw van Herakles.